تبلیغات

همه در جست و جوی سوگند ۳ ساله

جست وجو برای یافتن جسد دختربچه سه ساله ای که ۴ اردیبهشت در رودخانه چم بشیر کرمانشاه غرق شد در حالی ادامه دارد که افکار عمومی سهل انگاری مسئولان را عامل مرگ این کودک می داند.

به گزارش صبحانه،ساعت ۱۱و۳۰ دقیقه روز سه شنبه ۴ اردیبهشت، سوگند همراه حافظ هفت ساله مانند صدها کودک دیگر در محله حکمت آباد، کنار کانال رودخانه چم بشیر سرگرم بازی بودند که ناگهان پای سوگند لیز خورد و درون کانال افتاد. حافظ هم به دنبال او خود را به داخل رودخانه انداخت تا همبازی اش را نجات دهد، اما چم بشیر جثه کوچک سوگند را که با آمدن شکوفه های امسال تازه سه ساله شده، با خود برد.حافظ آن قدر مقاومت کرد تا صدایش را به گوش رهگذری رساند و توسط این مرد نجات پیدا کرد. ۵ دقیقه بعد اهالی محل جمع شدند و تازه فهمیدند که سوگند طعمه چم بشیر شده است. اژدهای خفته چم بشیر مانند اژدهایی خفته از میان چند شهرک حاشیه نشین کرمانشاه می گذرد و هر از چندگاهی برای بلعیدن کودکان بی پناه بیدار می شود. طبق وعده های مسئولان قرار بود این رودخانه جایی برای تفریح و شادی اهالی محل باشد. در حریم آن، پیاده رو، فضای سبز، مبلمان، پیست دوچرخه و باکس های گل ایجاد شود اما رودخانه با دیواره های شیب دار بتونی به کانالی بدترکیب تبدیل و بلای جان مردم شد. به دادکودکانمان برسید به محل جست وجو می رویم. چم بشیر، سوگند را با خود به «قره سو» رودخانه ای بزرگ و آلوده که از کنار شهربازی و پالایشگاه نفت کرمانشاه می گذرد، آورده است. جمعیتی حدود صد نفر از اهالی محل و خانواده داغ دیده زیر ستیغ آفتاب در انتظار یافتن سوگند، چشم به غواصی دوخته اند که یک تنه در رودخانه مشغول جست وجو است. غواص که بالا می آید همه به امید آن که او را یافته است از جا می پرند و صلوات می فرستند اما وقتی دوباره در آب فرو می رود، ناامید می شوند. رئیس سازمان آتش نشانی شهرداری کرمانشاه را در آنجا می بینم که به عملیات نظارت می کند. به یاد اظهاراتش در سایت رسمی شهرداری می افتم که گفته بود حافظ، پسربچه نجات یافته را آتش نشانی از آب گرفته در صورتی که به روایت مردم، آنها پس از نجات حافظ از راه رسیده اند و پسربچه را یک رهگذر نجات داده است. ادعایی که هنوز با تایید رسمی همراه نشده است. می پرسم آیا امکانات سازمان را برای جست وجو در رودخانه و حوادث مشابه کافی می داند؟ پاسخ منفی می دهد. مادر کودک را پیدا نمی کنم. هیچ زنی در اینجا نیست اما یافتن پدرش کار آسانی است. مستقیم سراغ مردی می روم که لباس محلی پوشیده و بشدت بی قرار است. چشمانش کاسه خون شده؛ تا تسلیت می گویم اشکش جاری می شود، زبانش نمی چرخد چیزی بگوید. جمعیت تا می فهمند خبرنگاریم دورمان جمع می شوند. از واقعه پیش آمده خشمگین هستند و برای آینده کودکانشان نگرانند. یکی از اهالی محله حکمت آباد به عنوان نماینده اهالی، رشته کلام را به دست می گیرد. می گوید: « تو را به خدا به داد کودکانمان برسید! در محله ما امکانات و فضایی برای بازی آنها وجود ندارد. کودکان برای بازی به داخل کوچه می آیند. کانال رودخانه چم بشیر از وسط محله و کنار خانه ها می گذرد و هیچ حفاظی در اطراف آن نصب نشده است. هر سال چند کودک در آن می افتد. مردم محله از این رودخانه وحشت دارند. وی توضیح می دهد، بارها از مسئولان درخواست کرده اند که اطراف رودخانه چم بشیر را بپوشانند و در این محله چراغ روشنایی بگذارند ولی تاکنون به نتیجه ای نرسیده اند. نگذارید سوگند دیگری بمیرد محله حکمت آباد را به دنبال خانه سوگند می گردیم. تا می گوییم می خواهیم مادر دختربچه غرق شده را ببینیم، راهنمایی مان می کنند. از کنار اژدهای خفته حرکت می کنیم و از روی پلی به آن سوی کوچه می رویم. پسرجوانی مشغول پیچیدن طنابی است که برای جست وجو از آن استفاده کرده اند. مشخص می شود بخش عمده این جست وجو با کمک غواص داوطلب و تجهیزات خصوصی در حال انجام است و مسئولان ذی ربط خیلی دخالتی نکرده اند! زن جوانی روی پله های ورودی ساختمان کوچکی نشسته؛ گونه هایش خراشیده و با زبان کردی مویه می کند و زنان دیگر دورش جمع شده اند. «با تنگدستی بچه هایمان را بزرگ کردیم. سوگندم، بهار سه ساله شد. ما مستأجریم. از اینجا می رویم اما نگذارید سوگند دیگری در این رودخانه غرق شود.» این تنها چیزی است که مادر سوگند با زبان محلی به ما می گوید. حافظ را پیش ما می آورند. محل حادثه را نشان می دهد. دوست نداریم آن خاطره را یادآوری کند. پسرک شوکه شده است. خواهش می کنیم از او نخواهند که ماجرا را تعریف کند. چند پسربچه اصرار می کنند همراهشان کنار رودخانه برویم. ما را کنار چاه هایی می برند که حدود ۳متر عمق دارد و پر از آب است و بدون هیچ حصاری در پیاده روی کنار کانال چم بشیر رها شده است. یکی از بچه ها می گوید: از این چاها اینجا زیاد داریم؛ حتی از این بزرگ تر. بعد تنه اش را تا کمر داخل چاه خم می کند! مسئولیت به گردن کیست؟ روابط عمومی شهرداری کرمانشاه در جوابیه ای که منتشر کرد، آورده است ساماندهی این رودخانه سال هاست در دست اجراست و انجام اقدامات حفاظتی در رودخانه جزو موارد طرح ساماندهی است که به عهده شرکت آب منطقه ای است. در این جوابیه شهرداری کرمانشاه مسئولیت پوشش و محفوظ کردن این رودخانه را مربوط به خود ندانست. شرکت آب منطقه ای کرمانشاه نیز تاکنون درخصوص این ادعا پاسخی منتشر نکرده است. پیداکردن سوزن در کاه به مکان جست وجو برمی گردیم. جمعیت در حال ترک رودخانه هستند و از گام های خسته و چهره درهمشان معلوم است که هنوز جسد دختربچه را نیافته اند. کمی دورتر غواص را می بینیم. بهمن پرورش، غواص افتخاری است که تاکنون بدون هیچ چشمداشتی و با امکانات خودش بیش از ۲۰۰ غریق را در رودخانه های کشور بیرون کشیده است. او یافتن سوگند را به خاطر آلودگی و زباله های داخل رودخانه، جثه کوچک کودک و وسعت فضا، کاری سخت عنوان می کند. پرورش، حصار کشیدن در اطراف رودخانه را کاری ضروری می داند که مسئولان هرچه زودتر باید برای آن اقدام کنند. این امدادگر داوطلب دریچه ای را نشان می دهد که توسط شرکت آب منطقه ای بر سر راه چم بشیر قبل از این که به رودخانه قره سو بریزد، قرار گرفته تا مانند صافی عمل کند و از ریختن زباله به داخل رودخانه جلوگیری کند. می گوید: « گر این دریچه بسته بود،جسد را می گرفت و از افتادنش داخل قره سو جلوگیری می کرد.» همان لحظه یکی از اهالی بیان می کند، چون زحمت پاک کردن دریچه زیاد است، معمولاً آن را نمی بندند.

گزارش تخلف

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق صفحه گزارش تخلف اطلاع دهید.

تبلیغات

جدیدترین اخبار